Gearchiveerd onder: The Rott Childs, rotkinderen met een missie
The Rott Childs – ‘Riches Will Come Thy Way: A Musical’
Toen in 2009 El Guapo Stuntteam er een punt achter zette, fladderde iedereen het nest uit. De een landde bij The Vermin Twins, twee anderen werden Sore Losers. Gitaristen Chuck en Jethro waren echter verre van klaar met de hardere noiserock en stampten The Rott Childs uit de grond. Ze sleepten Rise And Fall drummer Wim achter hun drumkit en lieten Mauro’s bassist Younes dubbele uren draaien, en met welk resultaat! Vette nummers die je stuk voor stuk van je sokken blazen. Chaos is een kunst. Het is een plaat vol variatie en een subliem geluid. Nooit gedacht dat een gitaar zo heerlijk vuil kon klinken. Met ‘Secret Handshake’, het strakke ‘HAARP’, en swingnoise (daar heb je een woord dat je nog eerder las) topper ‘Mass And Matter’ leveren The Rott Childs een visitekaartje af dat kan tellen. Geef die mannen een podium, nu!
Uit de as van El Guapo Stuntteam verezen The Rott Childs, een snoeiharde feniks die maar één doel voor ogen heeft: muzikaal kont schoppen. Hun debuut ‘Riches Will Come Thy Way: A Musical’ blies zowat de cd-speler op de redactie kapot.Een telefoontje naar de jongens van The Rott Childs (met de vraag wie er nu die nieuwe cd-speler gaat betalen) kon dus ook niet uitblijven. Ik bel met Jethro en Chuck, de twee gitaristen en bijna onmiddellijk is de (nog rokende) cd-speler vergeten.
Een Vermin Twin, twee Sore Losers, en jullie nu The Rott Childs, er is duidelijk leven na El Gaupo Stuntteam. Hoe is de band ontstaan?
Chuck en Jethro: “We hebben altijd samen nummers gemaakt, altijd samen blijven spelen, zelfs na El Guapo Stuntteam. De rockmuziek was duidelijk nog niet klaar met ons. We hadden zoveel ideeën om echt scheve muziek te maken dat we echt geen enkel excuus konden verzinnen om geen nieuwe band te beginnen. Uitkijken naar andere muzikanten was de logische volgende stap. Wim had naast Rise And Fall wel zin in een zijproject, Younes kwamen we toevallig tegen en voor we het wisten waren The Rott Childs een feit.”
Andere ex-guapo’s gingen de zachtere toer op of ruilden rock zelfs voor een mengtafel. Zijn jullie het hardere werk nog niet beu?
Chuck en Jethro: “De energie, het geluid, de snelheid, we kunnen ons echt fysiek uitleven met onze muziek, eens lekker hard over een podium scheuren. We hebben meer dan voldoende om kwaad over te zijn. Gitaren geselen begint een full-time job te worden, zeker nu we nog daar nog de juiste leeftijd voor hebben. We zijn nu al jazz aan het leren, dan kunnen we over tien jaar op een andere manier ass kicken.” (lacht)
De cd is niet direct alledaags te noemen, waar halen jullie de inspiratie vandaan?
Chuck en Jethro: “The Rott Childs zitten vol frustraties en die moeten er op een of andere manier uit. De rondzwevende ideeën doen onze schedel bijna barsten. We zijn gek op muziek, we kunnen niet zonder en als we samen spelen wordt dat gevoel nog een paar niveaus hoger getild. Oogcontact is genoeg om elkaar te verstaan, wehebben elkaars bedoeling direct door en snappen direct welke richting we op willen. De inspiratie halen we uit beelden die in onze hersenkronkels rondsluipen. Een jazzmuzikant die aan de piano zit, een fantastisch idee krijgt, rechtspringt en van de trap valt. Dat beeld, dat gevoel proberen we dan in onze muziek te verwerken. Inspiratie halen bij andere bands daar doen we niet aan mee. We houden wel van de ideeën achter andere muzikanten of bands, zoals Thelonius Monk of Captain Beefheart, maar we gaan nooit proberen zo te klinken. We klinken als The Rott Childs, and that’s that!” (lacht)
Waar komt de naam vandaan?
Chuck en Jethro: “De Rothschildts waren een rijke bankiersfamilie uit begin 20e eeuw. Een superlouche familie die een pak touwtjes in handen had. We zijn grote geschiedenisfanaten en dat was echt een heerlijke periode. Stinkend rijke industriëlen die alles in het werk stelden om de boel zo zwaar mogelijk te verkloten, fantastisch! We hebben vaak zulke beelden voor ogen als we muziek schrijven. Ongelukken met wetenschappers, ontploffende machines, een stel rotkinderen dat de boel stiekem saboteert, een rijke gozer die door een vernield post-apocalyptisch straatbeeld loopt te zingen en fluiten. We zoeken graag de contradictie op, lekker smerig is ons motto. Zo maken we ook muziek. We vinden een coole gitaarriff, werken die uit en zoeken dan een volgend stuk om de boel kapot te maken. Echt vet om iets goed te laten volgen door iets volledig anders, soms echt slecht. Die wisselwerking is fantastisch.”
Animals vs Meggido, HAARP… Wat voor moois zit er achter de songtitels?
Chuck en Jethro: “Animals vs Meggido en People vs Meggido is inderdaad een beetje van een doordenker. Meggido is een vlakte in Palestina waar volgens de voorspelling de apocalyps zou/zal plaatsvinden. We spelen graag met betekenissen en achterliggende ideeën en met de nogal doomy aard van het eerste en laatste nummer konden we het niet laten om er wat einde der tijden in te steken. (lacht) HAARP is dan weer een ander verhaal. Het staat voor High Frequency Active Auroral Research Program, een idee van Tesla, onze favoriete wetenschapper, ergens begin de 20e eeuw. Het idee was en is om met geluidsgolven op een superhoge frequentie de natuur te manipuleren, om aardbevingen en tsunami’s op te wekken of zelfs mensen te controleren. Wat een vet idee, wij zouden maar wat graag mensen manipuleren met onze muziek. We kunnen dan weer wat muzieksmaak de wereld insturen. Helaas, Lady Gaga, your reign in over!” (lacht)
Volgen jullie het wel en wee in muziekland?
Chuck en Jethro: “We kunnen de mainstreammuziek niet echt volgen en hebben het eerlijk gezegd wat opgegeven. Er is muziek genoeg en met al die goede oude muziek die we nog moeten ontdekken hebben we geen tijd om ons met de muziek van nu bezig te houden. Het laatste ‘nieuwe’ dat we echt goed vonden was Blood Brothers of de vroege The Mars Volta, dusja…”
Zijn jullie in het echte leven ook zo’n lawaaimakers?
Chuck en Jethro: “Wij zijn rustige jongens, onze drummer daarentegen is van een ander kaliber. (lacht) Bij de hardcore van Rise And Fall hoort dat ook een beetje natuurlijk. Wij schreeuwen wel eens onder elkaar maar in het openbaar zijn we engeltjes. We zoeken het rock ‘n roll leven niet op. We trekken ons liever wat terug en leren gitaar spelen, daar heb je meer aan denk ik.”
De cd smeekt om live gespeeld te worden, zijn er al grote plannen?
Chuck en Jethro: “We hebben nu een tiental gigs gepland, waaronder Pukkelpop dus we mogen zeker niet klagen. We azen totaal niet op succes en aandacht van de media, dat deel hebben we al gehad met El Guapo Stuntteam. De muziek zelf staat nu centraal, we willen onszelf muzikaal entertainen. Touren gaan we zeker niet uitsluiten, een leuke reeks optredens in Zwitserland of iets dergelijks zien we altijd wel zitten, maar we zien het zeker niet groots. Als we met een paar leuke bands op een affiche staan is het voor ons al ok. Het probleem is wel dat de bands die wij echt goed vinden redelijk obscuur of underground zijn dus grote shows zullen het nooit worden.” (lacht)
Zijn er spectaculaire videoclips op z’n El Guapo Stuntteam’s op komst?
Chuck en Jethro: “Een videoclip komt er zeker aan! Het wordt echt leuk, een soort game waar je gedurende het nummer echt kan in spelen. Verder zijn we niet echt met andere media bezig. Soms gooien we wat materiaal online, wat livebeelden ofzo, maar dat is nooit echt gepland. Wie er zin in heeft doet wel wat, maar belangrijk vinden we het niet, het is de muziek die telt!”
De cd in één woord?
Chuck en Jethro: “Goud?” (lacht)
(Mei 2011 – RifRaf)
