Gearchiveerd onder: The Expendables
Blinkende spierbundels en legendarische one-liners, onaflatende kogelregens, gigantische explosies, liters bloed en rondvliegende ledematen domineerden in de jaren ‘80 de cinemazalen. Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis, Sylvester Stallone en hun kompanen werden tot eeuwige roem verheven in actieklassiekers als Terminator, Die Hard en Cliffhanger. Naarmate de jaren verstreken en de hedendaagse actiefilm het toch iets verfijnder aan de dag probeerde te leggen, zochten de actiegoden andere manieren om hun leven zinvol in te vullen. Willis zocht zijn heil in andere filmgenres, Der Schwarz werd zowaar gouverneur van California en Sly ging zelf achter de camera staan. Met The Expendables tovert hij een old-school adrenalinepomper met torenhoge verwachtingen op het witte doek.
Het verhaal is naar goede gewoonte weinig diepgaand, wat alleen in dit genre film als een pluspunt kan worden gezien. Barney Ross en de zijnen zijn huurlingen de tegen een fikse vergoeding de wereld afschuimen om op een zo efficiënt mogelijke manier slechteriken om zeep te helpen. Wanneer ze door een mysterieuze overheidsagent benaderd worden om het eiland Vilena van onder het juk van een bloeddorstige dictator te bevrijden, komen ze in een stroomversnelling van actie, kogels en one-liners terecht.
Stallone, die tegelijk de regie en de hoofdrol voor zijn rekening neemt, dook blijkbaar diep in zijn adressenboekje want de affiche is letterlijk te klein voor alle ronkende namen. De explosieve mix van hedendaagse action hero’s en legendarische veteranen uit het genre maken de film niet alleen een constant festijn van nostalgie, maar tilt door zoveel ervaring het geheel ettelijke niveaus hoger. Dit extravaganza van bekende koppen culmineert in een geniale scene waarin de drie grootmeesters van de actiefilm (Stallone, Willis en Schwarzenegger) voor de eerste keer samen het witte doek doen trillen van opwinding. De uitspraak “What’s wrong with that guy? He wants to be president!” is een instant classic.
De film is in al zijn eenvoud fantastisch opgebouwd. Het magere maar beenharde scenario is het skelet, waaraan alle eyecandy en awesomeness werden vastgehecht. De stunts zijn subliem. Naar aloude gewoonte voerden de acteurs het grootste deel van de halsbrekende (letterlijk te nemen in het geval van Stallone, de opnames lagen een paar maanden stil) toeren zelf uit. Dit samen met de je-van-je-sokken-blazende special effects zorgen ervoor dat je van begin tot eind al kwijlend naar het scherm zit te staren. De gevechten zijn rauw en brutaal. Alles begint rustig en eenvoudig met een simpel pistooltje maar al snel blazen ze zich met een draagbaar kanon door honderden figuranten. Wanneer zowel de goeden als de slechten door hun kogels zijn deinzen ze er niet voor terug om lekker lelijk met elkaar op de vuist te gaan. Deze machines van acteurs doen wat ze het beste doen, en met verve.
Stallone is er verschrikkelijk hard in geslaagd om de old-school actie uit de jaren ’80 terug naar de cinema te brengen. De film stemt niet tot nadenken en heeft geen onderliggende boodschap, wat een welkome afwisseling is van wat normaal draait. De film is hard, strak, no-nonsense genieten van begin tot eind. Popcorn-entertainment om u tegen te zeggen.
(Recensie – Oktober 2010)
