Gearchiveerd onder: CD-Recensies RifRaf
Een selectie uit de hele resem recensies die ik schreef voor RifRaf, trouw aan de huisstijl van maximum 180 woorden per tekst.
Bowie Peru – ‘On Top Of A Mountain We Are All Snow’
Vier nummers staan er op de eerste EP van het vijfkoppige Bowie Peru. Of dit genoeg is om ons te overtuigen, is de grote vraag. De sound van de band zit alleszins snor. als we er echt een stempel op moeten duwen zullen we het maar stonerpop noemen. Strakke gitaarmelodiën, heerlijk duwend drumwerk gecombineerd met een duidelijke structuur en een zangeres met een pilaar van een stem . Toch is er iets vreemds aan de hand. Op een of andere manier klinkt het geheel een beetje leeg, té omsloten. Al dat potentieel, want dat is er meer dan zeker, dat gespannen zit te wachten op zijn kans om los te breken. ‘Once Bitten, Twice Shot’ is een mooie breakoutpoging, maar komt net tekort. Bowie Peru is net wat te braaf, en in dit genre is braaf geen optie!
Cloon – ‘Mostly Harmless’
Gooi wat bandleden van Faith No More, Primus en System Of A Down op een hoop, ga er lekker met een zware betonmixer doorheen en probeer ze dan ergens in Gent weer samen te lijmen. Het resultaat: Cloon. Het geluid dat Cloon door de boxen jaagt is op zijn minst uniek te noemen. Strak gitaarwerk, funky baslijnen en een heerlijk pompende drum scheuren snel en hard je oren binnen om de weg te plaveien voor die fantastische, gestoorde stem van Tom Claus. De energie en de eigenzinnigheid, die ondertussen uit je cd-speler aan het druipen is, grijpen je van de eerste tot de laatste seconde met beide handen stevig bij de keel. Er zijn geen mindere nummers, alles blaast je omver. Mostly Harmless is een wilde achtbaanrit door een circus of horror, een snoeiharde trap in je edele delen, een dijk van een plaat!
Kentucky Dare Devils – ‘Yes But No’
De roots van het Tieltse Kentucky Dare Devils ligt ergens verborgen in de obscure jaren ’90. Gelukkig geen foute technobeats, maar wel heel lekkere rock ’n roll, strakke solo’s incluis. Bruise My Body is echt een cool nummer, het rockt langs alle kanten. Ook Titelsong Yes But No weet volledig te overtuigen. Vette, sleazy riffs en genadeloos drumwerk kunnen echter niet verhinderen dat de zes nummers niet echt blijven hangen, hoewel dat eerder de schuld van het genre is, dan van het talent en het potentieel van de band. Triggerfinger is momenteel heer en meester in het genre en duldt geen oppositie. We kennen de klank, het is al eens gedaan. Al bij al is het een zeer goede aanloop naar het vinden van een eigen sound en een keer ze die gevonden hebben mogen de Vlaamse podia gaan uitkijken.
Young Legionnaire – ‘Crisis Works’
Wat krijg je als je bandleden van Bloc Party en The Automatic samengooit, goed shaked (not stirred) en loslaat in een studio? Juist ja, Young Legionnaire en hun debuut Crisis Works. De driekoppige formatie koos voor een heel andere sound dan we van ze gewend zijn. Variatie is goed, denk je dan, maar toch… Opener Twin Victory is een dijk van een nummer. Vette stonerriffs, stevig uptempo drumwerk en een heerlijke britpop-in-overdrive-stem, dat belooft! Young Legionnaire neemt ons vanaf dan mee op een achtbaan die jammer genoeg al over haar hoogtepunt heen is. Hier en daar een geniale riff, een coole bridge, maar niet genoeg om de nummers samen te houden. Songs als Blood Dance, Mortgage Rock en Black Lions zijn leuke nummers, maar in je hoofd blijven plakken doen ze niet. Elk nummer klinkt anders, maar niet op een goede manier. Ze zijn echt nog op zoek naar een eigen sound, maar een keer die er gaat zijn… Watch out!
Bacon Fat – ‘The Art Of Freedom’
Wow, wat een lekkere rock ‘n rollplaat! Vier jaar lang zijn ze aan hun derde bezig geweest, maar wanneer je deze schoonheid in je platendraaier duwt, weet je waarom. Af, af, af! Heerlijke bluesy gitaarlijnen, een drummer die weet hoe hij een stok moet vasthouden en een stem die perfect het geheel omkaderd. De jongens van bacon fat hebben goed naar ZZ Top, Motörhead en alle andere grootheden uit de rock ’n roll geluisterd en hebben er op een zeer mooie manier hun eigen ding van gemaakt. ‘Play With Feel’, ‘Sevcan’, ‘You Can Do It If You Want It Bad Enoug’h, ‘Liberty Bell’ en het verassend jazzy ‘Art 1: We Shouldn’t Do That’ bewijzen dat goede ouderwetse rock ‘n roll nog altijd het hardst rockt van allemaal!
(April – Mei – Juni 2011)
